zbi
Current Issue Flipbook

Czasopisma fachowe przemysłu betonowego

Aktualne wydanie Archiwum Online Flipbooks CPI Middle East CPI TV Events Przewodnik dla kupujących Newsletter Reklama Abonament
Suchen

Ewolucja betonu od tradycyjnego materiału budowlanego do zrównoważonego rozwiązania nowej generacji


Od początku dziejów aż po przyszłość…

 


Początki betonu jako materiału konstrukcyjnego wciąż są tematem dyskusji, gdyż dużo zależy od tego, co rozumiemy pod pojęciem „beton”. Starożytne materiały przypominające beton były wytwarzane z kruszonego i wypalonego gipsu lub wapienia. Przez tysiące lat materiały te ulepszano i mieszano z innymi, aż powstał beton znany nam obecnie i uznawany przez nowoczesne społeczeństwo za najbardziej wszechstronny z materiałów budowlanych. Bardzo szybko dostrzeżono zalety betonu, podobnie jak jego wady i ograniczenia. Przeprowadzono wiele badań, by poprawić jego właściwości i wyeliminować, albo co najmniej znacznie zredukować jego ograniczenia. Wykładniczy wzrost popytu na beton sprawił, że uwagę skierowano na jego ślad węglowy, który, choć jest niższy niż w przypadku innych materiałów konstrukcyjnych, to ze względu na powszechne stosowanie betonu w dużych ilościach, stanowi poważne obciążenie dla środowiska. Niemniej jednak nowoczesny beton można dopasować w taki sposób, by spełniał niemal wszystkie wymagania, był odporny na najsurowsze warunki pracy, spełniał restrykcyjne wytyczne, a jednocześnie był tak samo łatwy w użyciu jak dziesiątki lat temu. Przy tak szybkim postępie we wszystkich obszarach technologii betonu materiał ten ma zadatki na to, by stać się zrównoważonym rozwiązaniem nowej generacji w przemyśle budowlanym.

Pokaż artykuł
Ściągnij artykuł
 


Contact

Historia betonu w skrócie
Początki dziejów
Ludzie spoza kręgu akademickiego i branży budowlanej często postrzegają cement i beton jako jeden i ten sam materiał. Cement to bardzo drobnoziarnisty szary proszek, który w obecności wody tworzy spoiwo dla piasku i kruszywa, przekształcając je w stwardniałą masę nazywaną betonem. Cement jako kluczowy składnik nowoczesnego betonu, jest znany od prawie 12 milionów lat, odkąd zdaniem badaczy zaczęły formować się jego pierwsze naturalne złoża w wyniku reakcji między wapieniem a łupkiem bitumicznym ulegającym zjawisku samozapłonu.
Pojęcie „beton” pochodzi od łacińskiego słowa „concretus”, które oznacza „zwarty” lub „zrośnięty” i było używane do określania materiałów uzyskanych poprzez połączenie dwóch lub więcej różnych składników. Można zatem powiedzieć, że be ton jest jednym z pierwszych materiałów kompozytowych powstałych z występujących w naturze cząstek kamienia (żwir i piasek) i wapienia. Jednym z najstarszych odkrytych elementów betonowych jest podłoga chaty znalezionej na terenie obecnego Izraela, datowana na około 7 000 lat p.n.e. [30].
Szersze zastosowanie materiału przypominającego beton przypisano później nabatejskim handlarzom z regionu południowej Syrii i północnego Jordanu ok. 6 500 lat p.n.e. [23]. Na rysunku 1 przedstawiono przykład podziemnego, wodoszczelnego, nabatejskiego zbiornika z łukami wykonanymi z kamiennych bloków połączonych zaprawą.
Datowane na ok. 5 600 lat p.n.e. domy wybudowane w niewielkiej wiosce Lepenski Vir w Serbii, wzdłuż Dunaju, miały podłogi wykonane z materiału przypominającego beton [15]. Wielka Piramida w Gizie jest kolejnym przykładem wczesnego zastosowania betonu, ok. 2 500 lat p.n.e. Domniemywa się, że do wykonania fundamentu pod bloki skalne tworzące obudowę tego grobowca zużyto 500 tys. ton zaprawy. Mniej więcej w tym samym okresie, w starożytnych Chinach, zaprawę wapienną często wykorzystywano do budowy domów z cegły zlokalizowanych wzdłuż Rzeki Żółtej a także Wielkiego Muru Chińskiego [15], rys. 2.
Zasadniczo za pierwszych budowniczych stosujących beton uznaje się starożytnych Rzymian, choć zaprzeczają temu przytoczone powyżej dowody archeologiczne. Niemniej jednak dopiero starożytni Rzymianie zaczęli wykorzystywać beton na szeroką skalę, używając go prawie we wszystkich konstrukcjach. Mieszanka składała się z popiołu wulkanicznego, wapienia i wody morskiej [6]. Wypełniano nią drewniane formy i pozostawiano do stwardnienia, a uzyskane w ten sposób elementy układano jeden na drugim, jak cegłę. Największą ikoną wszech czasów, wybudowaną z rzymskiego betonu, jest Panteon. Budynek ten jest prawdziwą perełką, jeśli chodzi o projektowanie konstrukcji z betonu, gdyż nie użyto w niej stalowego zbrojenia, które przenosiłoby naprężenia rozciągające. Starożytni Rzymianie systematycznie ulepszali mieszankę betonową aż do upadku Imperium Rzymskiego w 476 r. n.e.
Era przemysłowa i czasy nowożytne
Pierwszy istotny skok technologiczny miał miejsce w 1793 r., gdy brytyjski inżynier John Smeaton odkrył nową metodę wytwarzania hydraulicznego wapienia do produkcji cementu. Wykorzystał tę metodę do wyprodukowania betonu, który był odporny na agresywne środowisko morskie i odbudował latarnię morską Eddystone w Kornwalii, w Anglii. Latarnia zawaliła się ponad sto lat później na skutek erozji skały, na której została zbudowana [10].
W 1824 r. Joseph Aspdin wynalazł cement portlandzki wypalając drobno zmieloną kredę wymieszaną z gliną aż do całkowitego usunięcia dwutlenku węgla [5]. Cement nazwano portlandzkim ze względu na skojarzenie z jakością i prestiżem modnego w tych czasach kamienia portlandzkiego.
Wykorzystywano go wtedy tylko do produkcji zapraw i stiuku a jego zastosowanie w budownictwo ograniczało się do produkcji betonowych bloków dla falochronów. Momentem przełomowym w historii cementu (a więc także betonu), w któ rym zaczęto doceniać jego zalety jako spoiwa w obecnym zakresie, był rok 1887 [12]. Kluczowym wydarzeniem była publikacja pracy naukowej Le Chateliera, który zyskał wysokie uznanie w kręgach akademickich i naukowych, i którego amerykański chemik Robert Herman Bogue nazwał „ojcem chemii cementu”.
Beton, który zawiera metal, zwykle stal, jest nazywany betonem zbrojonym (żelbetem). Koncepcję betonu zbrojonego po raz pierwszy wprowadził w 1849 r. Joseph Monier, francuski ogrodnik, który opatentował ją w 1867 r. Zbrojony żelazem beton został po raz pierwszy wykorzystany przez francuskiego budowniczego François Coigneta w 1855 r. w Paryżu. Dom Coigneta, w całości wykonany z betonu, ze stropami zbrojonymi małymi belkami dwuteowymi z kutego żelaza, wciąż jeszcze stoi w Paryżu (rys. 3).
Ponad pół wieku później, w 1927 r., francuski inżynier Eugene Freyssinet wynajduje beton sprężony [34]. Zaprojektował i wy budował hangary dla sterowców na lotnisku Orly. Cały kompleks techniczny składa się z dwóch podłużnych budynków o długości 300 m i wysokości 60 m, z charakterystycznym łukowym sklepieniem w osi podłużnej (rys. 4).
Ewolucja betonu w ostatnich dwóch stuleciach jest nieco inna niż cementu, choć ten drugi jest kluczowym składnikiem pierwszego [13]. Produkcja betonu od samego początku była kojarzona z wysiłkiem fizycznym związanym z mieszaniem składników. Wytrzymałość i trwałość dzisiejszego betonu stale poprawiała się w następstwie rozwoju cementu portlandzkiego jako spoiwa hydraulicznego i postępu technologicznego w zakresie mechanicznego zagęszczania, pompowania, betonu towarowego itp. Rozwój ten był z kolei napędzany stale rosnącymi wymaganiami dotyczącymi właściwości mechanicznych i użytkowych konstrukcji.
Rozważania ekologiczne i ślad węglowy
Produkcja cementu i betonu
Beton jest ważnym filarem nowoczesnego społeczeństwa i bardzo dobrym materiałem do budowy dróg, mostów, tuneli, portów, lotnisk, oczyszczalni ścieków, kanalizacji, budynków wysokościowych i wielorodzinnych budynków mieszkalnych. Beton jest najczęściej produkowanym „syntetycznym” materiałem na świecie – produkuje się go dwa razy więcej niż wszystkich innych materiałów budowlanych łącznie, czyli około 35 mld ton rocznie [32].
Według najnowszego raportu CEMBUREAU [8] każdego roku produkuje się na świecie ok. 4,65 Gt (giga ton) cementu, co ma bezpośredni wpływ na emisję CO2. Ponadto przemysł betonowy musi mierzyć się z nowymi wyzwaniami, takimi jak topniejące zasoby paliw kopalnych i rezerwy surowców naturalnych, stały wzrost popytu na beton i coraz większe obawy związane ze zmianami klimatycznymi. Przemysł budowlany ma ogromny wpływ na środowisko zważywszy na to, że przypada na niego 40% rocznej globalnej konsumpcji energii, 38% globalnej emisji gazów cieplarnianych, 12% globalnego zużycia wody pitnej i 40% odpadów stałych generowanych przez kraje rozwinięte [14]. Dodatkowo, emisja dwutlenku węgla związana z produkcją cementu przyczynia się do 5 – 7% globalnej antropogenicznej emisji dwutlenku węgla.
W związku z tym obserwuje się coraz większy nacisk na strategie minimalizujące szkodliwy wpływ na środowisko, w tym szereg proponowanych rozwiązań takich jak zwiększenie wydajności sprzętu, zastąpienie paliw kopalnych alternatywami (np. biopaliwa, zużyte opony, itp.), dopasowanie składu betonu do danego przypadku zastosowania, a także zastosowanie alternatywnych surowców [21] i materiałów zastępczych [31].
Zastępcze materiały cementowe
Tradycyjne zastępcze materiały cementowe (takie jak popiół lotny, mielony granulowany żużel wielkopiecowy, pył krzemionkowy, itp.) są wykorzystywane już od dziesięcioleci i ze brano sporo wiedzy na temat ich wpływu na właściwości mieszanki betonowej i stwardniałego betonu. Ich główną rolą w betonie jest redukowanie emisji CO2 związanej z produkcją betonu. Ponadto, zastępcze materiały cementowe są produktami ubocznymi z innych gałęzi przemysłu, więc wykorzystanie ich do produkcji betonu ma jeszcze jedną zaletę w postaci redukcji ilości odpadów, które muszą być składowane na wysypiskach. Zastępcze materiały cementowe to rozpuszczalne pyły krzemionkowe, glinowo-krzemianowe lub wapniowo-glinowo-krzemianowe, które są wykorzystywane zamiast części klinkieru [9] w cemencie (tzw. cementy mieszane) albo zamiast części cementu portlandzkiego w betonie. Przemysł betonowy w dużej mierze opiera się na zastępczych materiałach cementowych w celu poprawy długoterminowych właściwości mechanicznych i trwałości betonu przy jednoczesnym bezpośrednim wpływie na emisje w okresie całego cyklu życia konstrukcji [16].
Zastosowanie popiołu lotnego w betonie przyczynia się do zmniejszenia jego wczesnej wytrzymałości, ale też znacząco poprawia długoterminowe właściwości mechaniczne betonu [11], redukuje efekt reakcji alkaliów z krzemionką i poprawia odporność betonu na penetrację chlorków [28]. Zastąpienie zwykłego cementu portlandzkiego mielonym granulowanym żużlem wielkopiecowym powoduje wprawdzie wolniejszy przyrost wytrzymałości betonu we wczesnej fazie dojrzewania, ale z drugiej strony w takich betonach odporność na agresywne środowisko i długoterminowy przyrost wytrzymałości jest większy niż w betonach na bazie zwykłego cementu portlandzkiego. Zastąpienie 30% zwykłego cementu portlandzkiego mielonym granulowanym żużlem wielkopiecowym redukuje całkowitą emisję CO2 o 30%, przepuszczalność chlor ków o 15%, a odporność na karbonatyzację poprawia o 3% [18]. Zastosowanie mikrokrzemionki przyczynia się do poprawy wytrzymałości na ściskanie i zmniejszenia przepuszczalności chlorków [1], niemniej jednak najbardziej optymalne zawartości tego zastępczego materiału cementowego różnią się u poszczególnych autorów [24].
Kruszywo pochodzące z recyklingu
Nieefektywna utylizacja odpadów we wszystkich sektorach przemysłu stanowi poważne zagrożenie dla środowiska. Wraz z topniejącą ilością dostępnego miejsca na wysypiskach będącą następstwem najnowszych, bardziej surowych restrykcji rządów w wielu regionach na świecie, koszt składowania odpadów gwałtownie wzrasta. W związku z tym, wszystkie branże przemysłu odpowiedzialne za wysypiska śmieci poszukują sposobów na ponowne wykorzystanie odpadów.
Pył granitowy jest odpadem powstającym w przemysłowej produkcji granitu i może być na różne sposoby wykorzystany w budownictwie. Stosowany jako kruszywo do produkcji betonu przyczynia się do poprawy jego wytrzymałości na ściskanie, wytrzymałości na rozciąganie przy rozłupywaniu i wytrzymałości na zginanie, a także trwałości [29].
Ponowne wykorzystanie odpadów betonowych z budowy i rozbiórki wpłynęłoby korzystnie na środowisko i pozwoliło zaoszczędzić część nieodnawialnych surowców naturalnych. Pokruszone bryły betonu pochodzące z rozbiórki, znacznie większe niż tradycyjne kruszywo pochodzące z recyklingu betonu, nie ma istotnego wpływu na wytrzymałość zmęczeniową betonu na ściskanie w przypadku betonu o zwykłej wytrzymałości w porównaniu z betonem wyprodukowanym na bazie kruszywa naturalnego [33]. Zgodnie z ogólnym trendem zauważalnym w literaturze naukowej kruszywo pochodzące z recyklingu gruzu budowlanego albo innych odpadów przemysłowych, takich jak np. zużyte opony, powoduje pogorszenie właściwości mechanicznych i trwałości stwardniałego betonu [4]. W przypadku betonu modyfikowanego gumą, wpływ na wytrzymałość na ściskanie był większy w przypadku zastąpienia cząstkami gumy naturalnego kruszywa gruboziarnistego niż drobnoziarnistego [26].
Beton polimerowy
Beton polimerowy jest uznawany za stosunkowo nowy materiał o wysokich parametrach technicznych. Zasadniczo jest to beton bez cementu, gdyż cały zwykły cement portlandzki zostaje w nim zastąpiony żywicą polimerową, która zespala kruszywo tworząc twardy materiał przypominający skałę. Beton polimerowy wyróżnia się między innymi takimi zaletami jak lepsze właściwości mechaniczne, odporność na ścieranie i czynniki atmosferyczne, doskonała odporność na zamarzanie i odmarzanie [22], a także dobre właściwości akustyczne i termiczne [3].
Podobnie jak w przypadku tradycyjnego betonu, jedną z zalet betonu polimerowego jest możliwość wykorzystania w produkcji produktów ubocznych z różnych procesów przemysłowych. Wykorzystanie tworzyw sztucznych pochodzących z opa dów elektronicznych może obniżyć wytrzymałość na rozciąganie przy zginaniu betonu polimerowego, ale efekt ten jest nieznaczny [7]. Z drugiej strony możliwość zredukowania ilości odpadów pochodzących z produkcji urządzeń elektronicznych oznacza duże korzyści dla środowiska. Stosując w betonie polimerowym zmodyfikowane, pochodzące z recyklingu opon gumowych włókna, udało się znacząco poprawić jego wytrzymałość na ściskanie i wytrzymałość na rozciąganie przy zginaniu [20].
Obecnie beton polimerowy jest wykorzystywany głównie do produkcji elementów fasadowych (rys. 5) i innych nienośnych elementów budynków. Postęp technologiczny i beton nowej generacji
Druk 3D to nowy paradygmat w nowoczesnym przemyśle. W niektórych branżach przyrostowa technologia produkcji i szybkie tworzenie prototypów są już na porządku dziennym. W przemyśle budowlanym dostępnych jest obecnie tylko kilka przykładów takiej technologii, np. Smart Dynamic Concrete, XTree, TotalKustom, WinSun i daleko im jeszcze do wejścia do codziennej praktyki. Wynika to z jednej strony z tego, że przemysł budowlany jest bardzo konserwatywny, a z drugiej strony z powodu przeszkód technicznych, ekonomicznych i społecznych, które trzeba pokonać [27].
Przyrostowe technologie produkcji wymagają w pełni zautomatyzowanego procesu produkcji elementów budynku, w którym personalizacja i poziom złożoności nie wpływają na koszty. W teorii, beton może przybierać dowolne kształty. Przyczyną, dla której aktualnie budownictwo betonowe w wię kszości ogranicza się do prostych kształtów i stałych przekrojów, jest wysoki koszt form o nietypowej geometrii. Warto podkreślić, że technologia druku proszkowego otwiera nowe możliwości projektowania konstrukcji, gdyż pozwala na optymalizację jej topologii w kontekście wytrzymałości mechanicznej.
Aby efektywnie wykorzystać zarówno mechaniczne jak i funkcjonalne właściwości elementów betonowych produkowanych w technologii druku 3D, należy zwrócić szczególną uwagę na właściwości reologiczne mieszanki używanej do drukowania [2]. Takie właściwości to pompowalność (która pozwala na doprowadzenie mieszanki do głowicy drukującej), ekstrudowalność (która zapewnia stabilny i jednorodny przepływ mieszanki przez głowicę drukującą) oraz stabilność (zdolność do pozostawania w warstwach po ekstruzji przez głowicę i utrzymania obciążenia od warstw ułożonych powyżej). Prędkość drukowania jest kluczowym parametrem, który może wpływać na właściwości mechaniczne wydrukowanych elementów. Należy ją dopasować do właściwości reologicznych drukowanego materiału, w tym przypadku zaprawy lub betonu, wymiarów obiektu i wymiarów głowicy drukującej. Ponadto, czas, który upływa pomiędzy drukowaniem kolejnych warstw, musi być wystarczająco długi, by pierwsza warstwa stwardniała i była w stanie utrzymać swoją masę i masę kolejnej warstwy, ale też na tyle krótki, by warstwy prawidłowo związały się ze sobą [2]. Podobne spostrzeżenia opublikowano w [25], a mianowicie materiał musi być na tyle płynny, by mógł być ekstrudowany przez dyszę, ale też mieć na tyle dużą wytrzymałość na ścinanie, by nie odkształcał się pod wpływem własnego ciężaru i ciężaru warstw drukowanych powyżej. Z perspektywy reologicznej, materiał musi być płynny, tzn. mieć małą lepkość, gdy znajduje się w pompie i dyszy, natomiast po opuszczeniu głowicy drukującej powinien zmienić się w materiał o właściwościach ciała stałego, tzn. mieć wymaganą odporność na odkształcenia [25].
Aby zademonstrować postęp w technologii budowlanej i materiałoznawstwie, a także zaoferować rzut oka w przyszłość przemysłu budowlanego, firmy CLS Architetti i Arup wybudowały w ciągu tygodnia dom o powierzchni 100 m2 korzystając z technologii druku 3D (rys. 6).
Wnioski
Nie ma wątpliwości, że cement, w swoich wszystkich formach i postaciach, jakie przybierał przez ostatnie 8 000 lat, jest kluczowym materiałem budowlanym. Najlepszym przykładem materiału konstrukcyjnego na bazie cementu jest beton, a popyt na niego będzie dalej rósł, zarówno w najbliższej jak i nieco dalszej przyszłości. Aby zagwarantować zrównoważoną, wydajną z punktu widzenia kosztów, ale wciąż opłacalną produkcję cementu, branża musi się zmienić. Dwa najważniejsze wyzwania, przed którymi stoi nasza branża, to redukcja emisji CO2 i poprawa efektywności energetycznej.
W przedstawionym artykule opisano kilka rozwiązań umożliwiających zmniejszenie śladu węglowego betonu, a mianowicie: poprawę wydajności energetycznej procesu produkcji klinkieru i zastąpienie zwykłego cementu portlandzkiego w betonie różnymi zastępczymi materiałami cementowymi (z udowodnionymi korzyściami dla wytrzymałości i trwałości).
Przemysł betonowy powinien pójść w ślady innych gałęzi przemysłu, gdzie co pół roku wprowadzane są radykalne zmiany. Jednym z takich obszarów jest technologia druku 3D betonu, ale niestety obecnie zakres materiałów budowlanych możliwych do wydrukowania jest bardzo ograniczony. Jedną z możliwych przyczyn tej sytuacji jest niemożność wykorzystania dostępnych obecnie wysokowartościowych i bardzo trwałych materiałów na bazie spoiwa cementowego w drukarkach ze względu na nieodpowiednie właściwości reologiczne i sztywność. Jest to główny problem, jak muszą rozwiązać naukowcy, by beton stał się zrównoważonym materiałem budowlanym nowej generacji.
M
Bibliografia
[1] Ahmad, O.A. (2017), „Production of High-Performance Silica Fume Concrete”, American Journal of Applied Sciences, Vol. 14, No. 11, pp. 1031-1038.
[2] Asprone, D., Auricchio, F., Menna, C. and Mercuri, V. (2018), „3D Printing of Reinforced Concrete Elements: Technology and Design Approach”, Construction and Building Materials, Vol. 165, pp. 218-231.
[3] Barbuta, M. and Toma, I.O. (2015), „Experimental Evaluation of Strength and Elastic Properties of Polymer Concrete with Different Volumes of Volcanic Tuff Acting as Filler”, ASCE Journal of Materials in Civil Engineering, Vol. 27, No. 6, pp. 04014191-1 – 8.
[4] Bassani, M., Diaz Garcia, J.C., Meloni, F., Volpatti, G. and Zampini, D. (2019), „Recycled Coarse Aggregates from Pelletized Unused Concrete for a More Sustainable Concrete Production”, Journal of Cleaner Production, Vol. 219, pp. 424-432.
[5] Bentur, A. (2002), „Cementitious Materials—Nine Millennia and A New Century: Past, Present, and Future”, ASCE Journal of Materials in Civil Engineering, Vol. 14, No. 1.
[6] Brune, P., Perucchio, R., Ingraffea, A.R. and Jackson, M.D. (2010), „The Toughness of Imperial Roman Concrete”, Proceedings of 7th International Conference on Fracture Mechanics of Concrete and Concrete Structures (FraMCoS-7), Korea Concrete Institute, ISBN 978-89-5708-180-8, pp. 38-45.
[7] Bulut, H.A. and Şahin, R. (2017), „A Study on Mechanical Properties of Polymer Concrete Containing Electronic Plastic Waste”, Composite Structures, Vol. 178, pp. 50-62.
[8] CEMBUREAU (2018), „Activity Report 2017”, CEMBUREAU, Brussels, 08.06.2018.
[9] Gartner, E. and Sui, T. (2018), „Alternative Cement Clinkers”, Cement and Concrete Research, Vol. 114, pp. 27-39.
[10] Gjorv, O.E. (2014), „Durability Design of Concrete in Severe Environments – 2nd Edition”, CRC Press, eISBN 978-1-4665-8730-4.
[11] Golewski, G.L. (2018), „Green Concrete Composite Incorporating Fly Ash with High Strength and Fracture Toughness”, Journal of Cleaner Production, Vol. 172, pp. 2018-226.
[12] Hewlett, P.C. and Liska M. eds. (2019), „Lea’s Chemistry of Cement and Concrete – 5th Edition”, Butterworth-Heinemann, ISBN 978-0-08-100773-0.
[13] Idorn, G.M. (2005), „Innovation in Concrete Research – Review and Perspective”, Cement and Concrete Research, Vol. 35, pp. 3-10.
[14] Imbabi, M.S., Carrigan, C. and McKenna, S. (2012), „Trends and Developments in Green Cement and Concrete Technology”, International Journal of Sustainable Built Environment, Vol. 1, pp. 194-216.
[15] Jahren, P. and Sui, T. (2017), „History of Concrete – A Very Old and Modern Material”, World Scientific Publishing and Chemical Industry Press, ISBN 978-981-3145-73-3.
[16]Juenger, M.C.G., Snellings, R. and Bernal S.A. (2019), „Supplementary Cementitious Materials: New Sources, Characterization and Performance Insights”, Cement and Concrete Research, Vol. 122, pp. 257-273.
[17] Lee, H.S., Wang, X.Y., Zhang, L.N. and Koh, K.T. (2015), „Analysis of the Optimum Usage of Slag for the Compressive Strength of Concrete”, Materials, Vol. 8, No. 3, pp. 1213-1229.
[18] Kim, Y., Hanif, A., Usman, M., Munir, M.J., Kazmi, S.M.S. and Kim, S. (2017), „Slag Waste Incorporation in High Early Strength Concrete as Cement Replacement: Environmental Impact and Influence on Hydration & Durability Attributes”, Journal of Cleaner Production, Vol. 172, pp. 3056-3065.
[19] Lowke, D., Dini, E., Perrot, A., Weger, D., Gehlen, C. and Dillenburger, B. (2018), „Particle-bed 3D Printing in Concrete Construction – Possibilities and Challenges”, Cement and Concrete Research, Vol. 112, pp. 50-65. [20] Martinez-Barrera, G., del Coz-Diaz, J.J., Martínez-Cruz, E., Martínez-López, M.a, Ribeiro, M.C.S., Velasco-Santos, C., Hagg Lobland, H.E. and Brostow, W. (2019), „Modified Recycled Tire Fibers by Gamma Radiation and Their Use on the Improvement of Polymer Concrete”, Construction and Building Materials, Vol. 204, pp. 327-334.
[21] Miller, S.A., Vanderley, M.J., Pacca, S.A. and Horvath, A. (2018), „Carbon Dioxide Reduction Potential in the Global Cement Industry by 2050”, Cement and Concrete Research, Vol. 114, pp. 115-124.
[22] Moodi, F., Kashi, A., Ramezanianpour, A.A. and Pourebrahimi, M. (2018), „Investigation on Mechanical and Durability Properties of Polymer and Latex-Modified Concretes”, Construction and Building Materials, Vol. 191, pp. 145-154.
[23] Rababeh, S., El-Mashaleh, M. and Al-Malabeh, A. (2011), „Factors Determining the Choice of the Construction Techniques in Petra, Jordan”, International Journal of Architectural Heritage, Vol. 5, No. 1, pp. 60-83.
[24] Rahla, K.M., Mateus, R. and Braganca, L. (2019), „Comparative Sustainability Assessment of Binary Blended Concretes Using Supplementary Cementitious Materials (SCMs) and Ordinary Portland Cement (OPC)”, Journal of Cleaner Production, Vol. 220, pp. 445-459.
[25] Rahul, A.V., Santhanam, M., Meena, H. and Ghani, Z. (2019), „3D Printable Concrete: Mixture Design and Test Methods”, Cement and Concrete Composites, Vol. 97, pp. 13-23.
[26] Rashid, K., Yazdanbakhsh, A. and Ul Rehman, M. (2019), „Sustainable Selection of the Concrete Incorporating Recycled Tire Aggregate to be Used as Medium to Low Strength Material”, Journal of Cleaner Production, Vol. 224, pp. 396-410.
[27] De Shutter, G., Lesage, K., Mechtcherine, V., Nerella, V.N., Habert, G., and Agusti-Juan, I. (2018), „Vision of 3D Printing with Concrete — Technical, Economic and Environmental Potentials”, Cement and Concrete Research, Vol. 112, pp. 25-36.
[28] Siddique, R. (2011), „Properties of Self-Compacting Concrete Containing Class F Fly Ash”, Materials and Design, Vol. 32, No. 2, pp. 1501-1507.
[29] Singh, S., Nagar, V. and Agrawal, V. (2016), „A Review on Properties of Sustainable Concrete Using Granite Dust as Replacement for River Sand”, Journal of Cleaner Production, Vol. 126, pp. 74-87.
[30] Singh, H. (2017), „Steel Fiber Reinforced Concrete – Behavior, Modelling and Deisgn”, Springer Transactions in Civil and Environmental Engineering, ISBN 978-981-10-2506-8.
[31] Toma, I.O., Covatariu, D., Toma, A.M., Taranu, G. and Budescu, M. (2013), „Strength and Elastic Properties of Mortars with Various Percentages of Environmentally Sustainable Mineral Binder”, Construction and Building Materials, Vol. 43, pp. 348-361.
[32] Van Damme, H. (2018), „Concrete Material Science: Past, Present, and Future Innovations”, Cement and Concrete Research, Vol. 112, pp. 5-24.
[33] Wu, B. and Jin, H. (2019), „Compressive Fatigue Behavior of Compound Concrete Containing Demolished Concrete Lumps”, Construction and Building Materials, Vol. 210, pp. 140-156.
[34] Xercavins, P., Demarthe, D. and Shushkewich, K. (2010), „Eugene Freyssinet – His Incredible Journey to Invent and Revolutionize Prestressed Concrete Construction”, 3rd fib International Congress, ISBN 978-161-782-821-8, pp. 1-28.
Fotografie
1: https://www.romanaqueducts.info/aquasite/auara/foto16.html
2: Autor
3: https://en.wikipedia.org/wiki/Fran%C3%A7ois_Coignet
4: https://arquiscopio.com/archivo/2013/02/02/hangares-para- dirigibles-de-orly/?lang=en
5: https://www.archdaily.com/catalog/us/products/14038/ polymer-concrete-facade-diagonal-tower-ulma-architectural- solutions
6: https://www.dezeen.com/2018/04/20/cls-architetti-arup-use-portable-robot-3d-print-house-milan/


CPi worldwide journals are trade journals for the concrete and precast concrete industry that are published in 10 different language editions in more than 170 countries. These trade journals, with their practical editorial reporting on research, production and applications, are specifically addressing the decision makers of the concrete and precast concrete industry.

O nas
Kontakt
ad-media GmbH

Industriestrasse 180
50999 Cologne
Germany

T: + 49 2236 96 23 90
F: + 49 2236 96 23 96
info@ad-media.de

Links
  • Magazyn
  • CPi-tv
  • Events
  • Przewodnik dla kupujących
  • Newsletter
  • Reklama
  • Patenty
  • ad-media GmbH
Social
  • Linkedin
KWESTIE PRAWNE
  • Impressum
  • Ochrona danych
 
We are using Cookies on www.cpi-worldwide.com. Some of them are essential, while others help us improve this website and your experience. More information can be found in our privacy policy. Accept all Extended Configuration
Essential
Cookies of this category are required for the basic functions of the website. They are used for safe and proper use and therefore cannot be deactivated.
Functional
Cookies of this category allow us to analyze (Google Analytics) the use of the website and measure performance. They also help us to provide useful functions.
Third-party
Cookies of this category allow us to show third-party content (social networks, videos)
Save settings and close Accept all