Polimery superabsorpcyjne (SAP) stanowią alternatywny, wielofunkcyjny dodatek do betonu w postaci proszku, przeznaczony do produkcji betonu napowietrzonego. Dodatek ten pozwala zarówno na skuteczne wprowadzenie sztucznego systemu porów powietrznych, jak i na precyzyjną regulację gospodarki wodnej w mieszance. SAP posiadają zdolność do wchłaniania i magazynowania roztworów wodnych w ilości wielokrotnie przewyższającej ich własną masę w stanie suchym [1]. Oprócz podwyższenia odporności na mróz oraz na jednoczesne działanie mrozu i środków odladzających [2, 3], sztucznie wprowadzony system porów powietrznych wpływa na zmianę właściwości mechanicznych betonu oraz cech determinujących jego trwałość. Wyższa porowatość stwardniałego betonu, wynikająca z późniejszego oddawania wody przez SAP, wpływa negatywnie na jego właściwości mechaniczne w porównaniu z betonem zwykłym. W porównaniu jednak z betonem napowietrzonym klasycznymi domieszkami napowietrzającymi (np. na bazie żywicy korzeniowej), spadek wytrzymałości na ściskanie utrzymuje się na zbliżonym poziomie [4]. W ramach niniejszej pracy opisano i poddano dyskusji systematyczne badania dotyczące wpływu polimerów superabsorpcyjnych na właściwości stwardniałego betonu jako alternatywy dla klasycznych domieszek napowietrzających. Oprócz wytrzymałości na ściskanie i mrozoodporności analizie poddawane są również inne właściwości determinujące trwałość betonu. W celu skompensowania zmniejszonej płynności wynikającej z zastosowania SAP, w mieszankach zastosowano dodatkową wodę w połączeniu z superplastyfikatorem. Ilość dodatkowej wody systematycznie różnicowano w zależności od zdolności absorpcyjnej SAP. Jej wpływ na właściwości mieszanki betonowej został opisany i przeanalizowany w pierwszej części artykułu.